Je verwacht het niet. Je kent hem van teevee en denkt: zeker weer zo'n klootzak. Die zo nodig een boek moet schrijven. Je denkt: die kan nog geen bovenhandse worp doen. Zo'n klootzak. Die is geen honkballer. Die schrijft boeken. Je leest dat boek. Je denkt: dat is een zoon van Klaassie. Kan niet anders. Klaassie de honkballer. Wat een kanjer is dat.
Iedereen vraagt hoe is dat nou, hoofdpersoon zijn van zo'n boek.
Kostte me geen enkele moeite. Ze geloven het bijna niet. Leg je het nog een keer uit. Je bent gewoon Klaas. Jij kan dat gewoon. Van nature. Mensen kijken me aan. Het is echt waar, zeg ik. Kost mij geen enkele moeite. Honkballer he. Nooit een wedstrijd gemist.
Ze waren ook allemaal ontzettend blij dat ik de hoofdpersoon was. Tenminste niet zo'n klootzak. Maar gewoon een boek over een honkballer.
En die heet dan Klaas. Je gelooft het niet.
Hij kan het niet, honkbal. Nooit gekund ook. Hij leest.
