The Catcher in the Rye

So,
I read the goddam book you gave me. Ya know what I mean. Wuddaya call it. I think it was called 'The Cather in the Rye' or something. It really depressed me. I mean it, I really mean it. I swear to God it did. It really did. It depressed the hell out of me. With all those phony people in it and all.
There were really a bunch of phonies in it, I swear. I swear to God it was. Especially that main character, that Holden Caulfield bastard and all. What a helluva guy. He keeps telling you about everyone. What a helluva phony they were and all. I mean really. He was so phony himself, you know. He didn't see it, though.
But he was a goddam phony himself, to be honest. That killed me, it really did. No kidding.
But about the book. It was also kind of witty, though. I mean with that Phoebe sister of him in it. She was quite a smart kid and all. I mean she was a kid. But she was a smart kid. You could tell her things and she would know what you're talking about. She kills me. She really does. Old Phoebe knows what the hell you're talking about. She really does, I swear to God she does. You should meet her sometime. Boy, would you like her.
She is a helluva smart kid, to be honest. For a kid, though. But she is. I mean really. She really is a helluva smart kid.
And when you tell her something, she will listen. I swear. She really does.
I've read the book ya know, so I can tell you about it. It was quite depressing most of time. I mean with all of those lousy guys and all. Jumping out of the goddam window, for God's Sake.
I mean why should ya jump out of a window. Just because a bunch of lousy phonies started to threaten you or something. When you are at your goddam sleeping room and all.
I mean why the hell would ya. I swear it, nobody could tell you. I wont. No kidding. I really wont.
Nobody wont.
But I got to tell you something, to be honest. You know the part that old Phoepe is telling for like a thousand times 'daddy will kill you' and all? I got really bored as hell when I was reading that part, to be honest. I mean it was really depressing and all. Boy, did it depress me.
But it was a nice book, though.
So thank you and all.
 
© Jiska de Vries 2012

No mans land

Ik stond achter haar in de rij.

'Staat er echt Jakarta? Maar ik ben niet in Jakarta geboren!'.

'Er staat echt Jakarta'.

'Ik ben in Batavia geboren, niet in Jakarta'.

'We kunnen dat niet zomaar veranderen mevrouw'.

'En ik ben er juist zo trots op dat ik in Batavia geboren ben!'.

Ze kijkt even om zich heen.

'Het was toen nog echt no mans land....'.

'Was je moeder onbevlekt ontvangen ofzo?' vroeg ik.

Ze keek verbaast om.

'Hoezo?' vroeg ze.

'Nou, als het echt no mans land was, hoe kan jij daar dan geboren zijn?'.

Ze trok haar wenkbrauwen op.

'Nou?' vroeg ik.

Deze oefening in geduld begon mij al meteen de keel uit te hangen.

Ik hoefde verdomme alleen even een pasfotootje in te leveren.

'Ik bedoelde het natuurlijk spreekwoordelijk' zei ze, en begon nijdig haar lippen te stiften.

Karmijnrood. Het stond haar wel, moet ik zeggen.

'Alsof no mans land een spreekwoord is' zei ik, niet van plan mij van mijn stuk te laten brengen.

Ik haat het als mensen woorden of uitdrukkingen op een verkeerde manier gebruiken.

Ik bedoel, er is al genoeg ellende in de wereld. Als de taal dan ook nog eens verloederd, dan is het einde helemaal zoek.

Dan is de hele wereld straks één groot no mans land, net als Batavia destijds.

'En sowieso: who cares about Batavia' verhief ik mijn stem.

'Ik bedoel, het heet nu Jakarta, accepteer dat gewoon!'.

Ze reageerde niet meer, en handelde het gesprekje met de mevrouw achter de balie af.

Daarna draaide zij zich om om weg te lopen.

Ik hield haar nog even staande.

'Weet je, op mijn identiteitskaart staat bij geboorteplaats ook altijd gewoon 'Zuidelijke IJsselmeerpolders', hoor'.

'Oh echt?' zei ze, plotseling verheugd dat we toch iets met elkaar gemeen hadden.

Want vrouwen houden daarvan, van dingen gemeen hebben.

De meeste vrouwen althans, niet allemaal.

Je hebt ook vrouwen die liever niets gemeen hebben met andere vrouwen.

Maar die zijn zelf gemeen.

'Ja, echt. En dat terwijl ik er juist zo trots op ben dat ik in Almere geboren ben!'

Ze knikte begrijpend.

Ik zag dat haar lippenstift een beetje uitgeschoten was bij de rechterkant van haar bovenlip.

Ze gaf me een bemoedigend klapje op de schouder en liep weg richting uitgang.

'Het was toen nog echt no mans land...' riep ik haar na.

© Jiska de Vries 2012