Renata II

'Wij bestaan'

Wij? Wij leven niet. Wij bestaan.

Nederlanders, die leven. De meeste tenminste. Wij ademen, wij eten, net als zij. Maar wij bestaan alleen nog. Vanuit de verplichting naar elkaar toe. Omdat we elkaar niet kunnen missen. Dat is het enige wat ons nog rest na de dood van ons geliefde dochtertje. Renata.

Weet jij wat die naam betekent? Herboren! Is een naam die wij bewust hebben gegeven aan haar. Zij is vernoemd naar mijn moeder, die de meest liefdevolle vrouw was die er ooit heeft bestaan. Ik kan het niet aan om eraan te denken wat zij van dit alles gevonden zou hebben. Alles in mij is kapot.

Het zijn niet alleen de grote dingen die pijn. De dood van mijn dochter lijkt niet eens het allerergste. Het doet het meeste pijn, dat wel. Maar de pijn die het meest aanvoelt als een schrale wond waar steeds langs geschuurd, dat is de pijn van het kwaad dat je in de ogen kijkt als niemand iets doet. Iedereen ziet je, in paniek. Ze lachen erom. Het doet ze niets. Als asielzoeker ben je niet meer dan een kruimel. En zelfs de kruimels worden met meer respect behandeld dan wij.

Ik vroeg alleen om een dokter. Een verblijfsvergunning, dat was al niet meer belangrijk. Het enige dat mijn vrouw en ik wilden, was dat mijn dochter zou blijven leven.

Gesmeekt heb ik, geschreeuwd. Het bloed kwam uit mijn oren, bij wijze van spreken.

Uit Renata's neus kwam bloed. Echt bloed. Het bleef maar stromen en stromen. Ik voelde gelijk dat het mis was, maar probeerde het gevoel te negeren. Je wilt niet dat het zo is. Je wilt niet dat het zo is in die situatie. Je voelt dat mensen niet bereidwillig zijn je te helpen. Het lijkt wel alsof ze voelen dat je het meest kwetsbaar bent als een mens kan zijn, op dat moment. Dan grijpen ze je, als een beest. Genadeloos. Het beest heet: onverschilligheid. Egoisme is zijn twee naam.

In mijn nachtmerries blijf ik die kop van die bewaker maar zien. Die ogen, zo koud. De grijns op zijn gezicht. Is dit een mens? Ik word telkens schreeuwend wakker en besef dat het te laat is.

Dat mijn dochter dood is.

Ik ben een laffe vader. Ik had haar moeten helpen. We hadden nog harder moeten schreeuwen, nog harder moeten smeken of iemand de ambulance wilde bellen. Dan waren we nog op tijd geweest. Helaas weet ik dat zeker, want de arts in Polen heeft mij dat verteld. Ik geloof hem. Hij kon het niet geloven, toen ik het verhaal vertelde. Hij heeft alles gedaan wat hij kon om Renata te redden. Meer zelfs. Het was te laat.

Ik zou graag aan de bewaker die die avond dienst had en mij niet wilde helpen, willen vragen: waarom? Waarom wilde hij ons niet helpen? Hij hoefde alleen aan de telefoon te vertellen wat er aan de hand was. Dat er een ambulance moest komen.

Ik wil weten waarom, maar ben bang voor het antwoord. Misschien is het beter als ik het niet weet.

Alles had ik hem willen geven, alles. Ik bezit niet veel, maar zelfs al mijn kleren had hij mogen hebben. Hij had mij in elkaar mogen slaan. Al zijn woede op mij mogen botvieren.

Als mijn kleine meisje het had mogen redden. Als hij een paar seconden, een minuut misschien, iets voor mij had willen doen.

Nu is er niets meer. Leegte.

Het enige dat mij en mijn vrouw nu nog te doen staat, is via de rechter een uitspraak afdwingen waaruit blijkt dat er verkeerd is gehandeld. Dat is het enige.

Niet voor onszelf, maar om te voorkomen dat anderen dit ook moeten meemaken.

Dat ben ik aan Renata verplicht.

Die rechtszaak, dat is een peulenschil, vergeleken bij dat andere dat overblijft.

Dat is de vraag: hoe kan ik ooit weer in de goedheid van mensen geloven?

Weet jij het?

© Jiska de Vries 2015   

Renata I

'Ik wil alles'

Ik ben. Ik ben bewaker bij een asielzoekerscentrum. Dat is nodig, ja. Geen opleiding. In de schoolbanken zitten is niets voor mij. Heb het vooral aan mijn postuur te danken.

De vader van dat kindje. Dat meisje. Hoe heet ze?

Ik heb hem gezien, die avond. Ik weet dat nog, want ik had die avond knallende ruzie gehad met mijn vriendin. We konden het niet eens uitpraten, want ik had dienst die avond.

Ik had een pesthumeur, dat mag je best weten.

En dan komt er weer zo'n hyperactief ventje, die geen woord Nederlands spreekt, aangelopen. Helemaal hijgen. Schreeuwen. Ik denk: doe rustig man.

Weet je wat ik niet begrijp? Dat zo iemand geen woord Nederlands kan. Geen woord! Wat doe je dan hier? Vraag ik mij af. Vraag ik mij al die drie jaar lang af dat ik dit werk doe. Je wilt in Nederland wonen maar het is je teveel moeite om de taal te leren.

Zoiets, denk ik.

Nee, natuurlijk heb ik die man niet geholpen. Ik zat met mijn hoofd bij die ruzie. Het is ook mijn werk niet, om zo iemand te helpen. Trouwens, ik kan toch niet altijd iedereen lopen helpen? Als ik dat doe blijft er voor mezelf niets over. En ik heb al zo weinig. Is niet veel hoor, dat loon van een bewaker. Ik kan twee keer per jaar op vakantie, dat wel.

Maar je hebt niet alles. Je kunt niet alles kopen wat je wil he? En ik wil alles gewoon kunnen kopen, snap je? Zonder te hoeven denken of je het wel kan betalen.

Mijn mening: Hoe meer asielzoekers er hier komen, hoe meer belasting ik moet betalen. En ik betaal mij al blauw. Letterlijk en figuurlijk, haha!

Of hij in paniek was? Weet ik niet. Het zal wel. Ja, nu ik er goed over nadenk: hij was in paniek.

Nou, en? Ik ben ook weleens in paniek. Laatst nog, ik zal je de details besparen. Maar ik kan je vertellen, het is niet leuk hoor, een uur lang niet weten waar je vriendin uithangt. Ik kneep hem wel toen. En dat zeg ik niet snel!

Ja, het kan best zijn dat die vader van dat meisje uren heeft lopen bellen met 112. Hoe moet ik dat weten? Ik ken die man niet. Tenminste, niet persoonlijk. Heb hem weleens gezien.

Je moet weten, ik ergerde mij dood aan hem die avond. Die ogen vol vuur, helemaal in paniek. Niet normaal. En hij liep maar te gebaren en roepen dat ik de ambulance moest bellen. Ik dacht: het zal wel. Niet mijn pakkie-an. Ik ben hier om te bewaken, ik ben geen maatschappelijk werker. Ik ben daar niet voor opgeleid he.

Ja, ja, helpen. Natuurlijk had ik die man kunnen helpen door 112 voor hem te bellen. Want ze verstonden hem niet he? Ik kon mijn lachen bijna niet inhouden. Die man liep maar te gebaren en te schreeuwen, helemaal in paniek. Gewoon live entertainment was het. Prachtig!

Meeleven? Ja, ik kan niet met iedereen meeleven he. Krijg ik hoofdpijn van. Als je met iedereen altijd maar moet meelven, dan heb je geen leven meer. Geloof mij maar.

Ik heb gewoon mijn dienst uitgezeten die avond, zoals ik altijd doe, eigenlijk. Ja, het is lullig voor die man dat hij zijn dochter is verloren. Maar wat kan ik eraan doen? Ik kan toch niet altijd met iedereen zijn sores bezig zijn? Dan heb je geen leven meer.

Nee, ik vind dat ik het goed gedaan heb die avond. Er waren geen calamiteiten, en dus heb ik niets gemeld. Zo hoort dat.

Om 23:30u werd mijn dienst afgelost en kon ik weer lekker naar mijn vrouwtje toe.

We hebben het gelijk goedgemaakt met een potje, harde stomende seks. Keihard genieten! Ja, dat was nog eens een mooie afsluiting van een enerverend avondje!

© Jiska de Vries 2015  

Nooit ziek geweest

Schitterend. Moordgozer die Dijkshoorn. En die Klaas al helemaal. Nooit zo'n kanjer van een hoofdpersoon meegemaakt, zeiden ze. En hij pikte het ook zo snel op, zeiden ze. Honkballer he. Die doen dat. Hij is geen honkballer. Hij leest.
Je verwacht het niet. Je kent hem van teevee en denkt: zeker weer zo'n klootzak. Die zo nodig een boek moet schrijven. Je denkt: die kan nog geen bovenhandse worp doen. Zo'n klootzak. Die is geen honkballer. Die schrijft boeken. Je leest dat boek. Je denkt: dat is een zoon van Klaassie. Kan niet anders. Klaassie de honkballer. Wat een kanjer is dat.
Iedereen vraagt hoe is dat nou, hoofdpersoon zijn van zo'n boek.
Kostte me geen enkele moeite. Ze geloven het bijna niet. Leg je het nog een keer uit. Je bent gewoon Klaas. Jij kan dat gewoon. Van nature. Mensen kijken me aan. Het is echt waar, zeg ik. Kost mij geen enkele moeite. Honkballer he. Nooit een wedstrijd gemist.
Ze waren ook allemaal ontzettend blij dat ik de hoofdpersoon was. Tenminste niet zo'n klootzak. Maar gewoon een boek over een honkballer.
En die heet dan Klaas. Je gelooft het niet.
Hij kan het niet, honkbal. Nooit gekund ook. Hij leest.

© Jiska de Vries 2015

Help, ik radicaliseer!

PERSBERICHT

'Help, ik radicaliseer!'

In het nieuwe RTL-4 programma 'Help, Ik Radicaliseer' dat dinsdag 5 mei 2015 van start zal gaan, zal tv-presentator John Williams samen met ex-moslimradicaal Abdul Jabbar van der Ven (foto) samen met de geselecteerde kandidaten de strijd aangaan tegen het radicalisme.
Deze kandidaten worden door bekenden en/of intimi die zich ernstig zorgen maken over de betreffende persoon, voor het programma opgegeven.
In een duo-presentatie van Williams en Van der Ven zal de kandidaat op andere gedachten worden gebracht, onder andere met behulp van een mental coach.
Daarnaast staan er ook fysieke uitdagingen op het programma, zoals steniging, een vastentijd en een marathon naar Mekka.
Behalve kandidaten met een moslimachtergrond doen er ook een Jehova getuige, een meisje uit Staphorst en een jongen uit Urk mee.
Abu Jabbar van der Ven, zegt ontzettend verheugd te zijn het programma te mogen presenteren.
'Met je eigen levenservaring andere mensen op weg helpen, en er ook nog voor betaald krijgen, wie wil dat nou niet?' aldus van der Ven. 
Ook de andere presentator van het programma, John Williams, is optimistisch:
 'We hopen insjallah op 2 miljoen kijkers'.
Het nieuwe tv-format is bedacht door televisie-gigant John de Mol, die vanmiddag voor de pers verklaard heeft dat het format inmiddels verkocht is aan tenminste drie andere landen, te weten: België, Frankrijk en Engeland.
RTL heeft verklaard met het programma een 'heilige maatschappelijke missie' te hebben, waarbij commerciële belangen een 'ondergeschikte' rol zouden spelen.

Protest van herfst klinkt luider dan ooit

Van de redactie
BINNENLAND

Sinds vanmorgen vroeg is er een meningsverschil ontstaan tussen de seizoenen herfst en lente. Nadat de Zomertijd is ingesteld is het protest vanuit de herfst steeds luider gaan klinken, onder andere in de vorm van harde windstoten en regelmatige terugkerende buien.
Vooralsnog lijkt er geen enkele vorm van onderhandeling tussen de strijdende partijen mogelijk.
Vooral in de kustgebieden en in de provincie zijn de protesten vanuit de herfst heviger dan ooit te voren. De laatste keer dat er een dusdanig protest ontstond was in de nadagen van maart 1963.
Vanuit de SP en GroenLinks zijn er vanmiddag kamervragen gesteld over hoe het kan dat er vanuit de herfst al langer bezwaren zijn ingediend tegen het invoeren van de lente, en waarom daar tot op heden niets mee gedaan is.
Deze kamervragen zullen morgenochtend vroeg in de kamer worden behandeld.
Ondertussen klinkt het protest van de herfst steeds luider, en zijn er in de provincies enkele gebieden afgezet vanwege het risico op het omvallen van bomen.
Vanuit intieme bronnen binnen de organisatie van de herfst zijn ook geluiden te horen over het eventueel opstarten van een online petitie tegen de invoering van de lente.
Het Fonds Pyschische Gezondheid heeft alvast aangekondigd om, indien de petitie tegen de invoering van de lente doorgaat, een tegenpetitie te gaan starten. Dit i.v.m. de schrijnende situatie waarin mensen met een winterdepressie op dit moment verkeren.

Wij volgen de ontwikkelingen op de voet. Want zowel het treinverkeer als het autoverkeer is ernstig ontregeld vanwege de zware windstoten.

Zelfmoordaanslag

Het blijft opmerkelijk dat bij een zelfmoordaanslag gepleegd door een moslim gelijk de hele islam ter discussie wordt gesteld, terwijl wanneer er een zelfmoordaanslag wordt gepleegd door een niet-moslim, men de westerse cultuur níet ter discussie stelt.
Wat mij betreft een gemiste kans.
Ergo:
De Westerse cultuur biedt blijkbaar een voedingsbodem voor zelfmoordaanslagen, het recente voorbeeld van de zelfmoordaanslag van de Duiste co-piloot staat zeker niet alleen.

Denk: de man die in Apeldoorn met zijn auto op een groep mensen inreed, de jongen die in Zoetermeer in een winkelcentrum om zich heen begon te schieten, de schoolshootings in Amerika en Belgie, etc, etc.
Je zou je kunnen afvragen wat deze zelfmoordaanslagen allemaal gemeen hebben, wat de daders van deze aanslagen ertoe dreef, wat het zegt over onze Westerse samenleving dat sommige mensen zich blijkbaar gerechtvaardigd voelen dit te mogen doen.
Of dat mensen zo wanhopig zijn, zich zo uitgesloten voelen, wellicht?
Zich zo onrechtvaardig bejegend voelen?
En wat te denken van de overeenkomsten tussen motieven van daders van zelfmoordaanslagen met een moslimachtergrond én die zonder een moslimachtergrond?

Zit daar werkelijk zoveel verschil tussen, of is dat slechts wat de media en de politici ons willen doen geloven, zodat we een gezamenlijke vijand hebben. En ons daardoor meer verbonden voelen met elkaar?
En waarom wordt een niet-moslim dader van een zelfmoordaanslag steevast een 'verwarde man' of 'gevaarlijke gek' genoemd, terwijl een dader van een zelfde soort zelfmoordaanslag die wel een moslimachtergrond heeft, 'gewoon' een terrorist wordt genoemd?
Dit suggereert dat de niet-moslim dader van een zelfmoordaanslag 'zielig' is, en dat impliceert dat hij er zelf eigenlijk ook niet zoveel aan kon doen. Hij is immers 'verward' of 'gek', oftewel: heeft psychische problemen.
De dader van zelfmoordaanslagen die wel een moslimachtergrond heeft echter, die is in de verste verte niet 'zielig' te noemen, laat staan dat we impliciet worden opgeroepen om medelijden met hem te hebben.
De aanslagpleger met een moslimachtergrond is geen 'gevaarlijke gek', noch een 'verwarde man'; de aanslagpleger met een moslimachtergrond is een monster, en monsters moeten worden uitgeschakeld.
Ook moet het theoretische kader van zijn monstruositeit ter discussie worden gesteld, want het kan niet anders dan dat iemand die zulke daden pleegt, geleid wordt door een haatdragende ideologie.
Dat de ideologie (of zullen we het maar gewoon 'nihilisme' noemen?) van het Westen, of eigenlijk de morele ledigheid en geestelijke schraalheid van het Westen, net zoveel reden tot zorg, en misschien nog wel meer reden tot discussie zou moeten zijn, laten we voor het gemak maar achterwege.
Want dan zouden we in de spiegel moeten kijken, en dat, beste mensen, is iets wat wij anderen liever opleggen.
De moslims, bijvoorbeeld.

Zwarte Piet III

Ik denk dat de boosheid van de 'huileblanken' m.b.t. het veranderen van Zwarte Piet hem er hier in zit dat er een door de media gecreëerd beeld wordt hoog gehouden dat inhoudt dat NL al jaren niet meer 'is wat het was', en het in zijn authenticiteit zou zijn aangetast door de toename van immigranten en vanwege het waanidee van islamisering.
Dit beeld komt veel mensen goed van pas, want refereert aan hun eigen (onderbuik)gevoelens van vervreemding, waarvan ze zich nauwelijks bewust zijn.
Deze gevoelens van vervreemding zijn ontstaan door de snelle veranderingen van de maatschappij door technologische vooruitgang, maar ook door factoren als bijv. globalisering (men weet niet eens meer waar het eigen eten vandaan komt), de toenemende individualisering (dia o.a. eenzaamheid voortbrengt), en het steeds meer onthecht raken van mensen onderling (oude banden als familiebanden en huwelijksverbanden worden sneller verbroken, als ook vriendschapsbanden en werkrelaties tussen werknemer/werkgever).
Tel daar nog bij op dat NL al jaren in een identiteitscrisis verkeert (de woede om Maxima's uitspraak ''De' Nederlander bestaat niet'' was van een vergelijkbaar soort primitivisme als die in het Zwarte Pietdebat) en de angst die in onze huidige samenleving heerst vanwege het voortdurend angst zaaien van weer diezelfde media (angst voor bijv. terrorisme en islamisering), maar ook de angst die wordt gegenereerd door de wetenschap, de popularisering ervan en het daaruit voortvloeiende effect dat 'we' steeds meer 'weten' (en waar we dus bang voor kunnen/moeten zijn), het toenemend verdwijnen van bestaanszekerheden vanwege het afkalven van de verzorgingsmaatschappij en de economische crisis, en je hebt een voedingsbodem voor angst voor verandering, vasthouden aan oude, kromme waarden, en primitieve uitingen van woede en racisme.