Wime

Je zou maar op je tiende (!) met je broer, zonder ouders, naar Nederland zijn gekomen. Een compleet ander land waarvan je de taal en de cultuur niet kent of begrijpt.
Heb je je ooit voorgesteld hoe eenzaam dat moet zijn?
Je komt terecht in een kindertehuis, er zijn geen volwassen die je opnemen in hun gezin of een stabiele factor zijn in je jeugd.
Dat is op zich al iets waardoor je erg beschadigd kunt raken, en wat het erg moeilijk maakt om een gezonde, stabiele volwassene te worden.

Je hebt genoeg redenen om op het slechte pad te raken, je hebt immers geen ouders of andere volwassenen die onvoorwaardelijk van je houden. Laat staan dat je iets van belangrijke bagage meekrijgt om te weten hoe je je als volwassene kunt redden.

Maar toch weet je je te redden, je maakt vrienden, krijgt een relatie, ontplooit je muzikale talenten en je wil een opleiding volgen.

Als dank voor je inzet om ondanks je zware jeugd toch nog iets van je leven te maken, mag je vier jaar lang geen opleiding volgen, zit je jarenlang in onzekerheid over je verblijfstatus, en wordt je uiteindelijk zelfs gevangen genomen.

En waarom? Alleen omdat je wilde (over)leven.
Dat is blijkbaar een misdaad in dit land.