Ik heb vandaag mijn lievelingscassière gedist.
Het ging per ongeluk.
Het is trouwens niet mijn echte lievelingscassière, want die is op vakantie. Althans, daar ga ik vanuit. Aangezien ik haar niet meer gezien heb sinds de zomertijd is aangebroken.
Het kan ook zijn dat ze een burn-out heeft, of van baan verandert is.
Maar ik denk het niet want mijn lievelingscassière is heel trouw.
Ik ken haar eigenlijk helemaal niet maar dat soort positieve eigenschappen dicht ik haar met het grootste gemak toe.
Anyways, de lievelingscassière waar ik het nu over heb is dus een interim. Een interimlievelingscassière ja.
Vandaag stond ik bij haar aan de kassa, en zij zat wat te praten met de klant voor mij.
Ze riep plotseling uit: Oh! Ariël in de aanbieding?! Dat wist ik helemaal niet!
De klant knikte even met haar hoofd als in: ik wel.
Ik luisterde mee en keek ondertussen naar een poster die achter haar op het raam zat geplakt. Heel groot, duidelijk, en met felle kleuren: aanbieding ARIEL en dan wat afbeeldingen van Ariël verpakkingen ernaast.
De interim riep nog verder: Oooh! Maar heb ik dan niet goed in het krantje gekeken! Hoe kan dat nou?!
De klant wist het ook niet.
Ik twijfelde of ik het zou zeggen.
De interim ging nog even door met haar ontsteltenis en ik kon me niet langer inhouden en wees naar de poster. Ik zei: het staat daar ook.
De interim werd een beetje rood en zei hoe dom ze wel niet was dat ze dat over het hoofd had gezien. Shit, dat was niet mijn bedoeling.
'Interim, ik hou van je!', schreeuwde het in mij.
Ik wilde haar zeggen dat het allemaal wel meeviel, dat zoiets kan gebeuren, dat ik het zo niet bedoelde, dat we allemaal weleens iets over het hoofd zien.
Mijn keel zat echter dichtgeknepen door een mengeling van schaamte en schuldgevoelens.
Ik kon nog net 'nee, dank je' zeggen toen ze vroeg of ik nog koopzegels wilde.
Vervolgens wenste ze me met een stralende glimlach (zoals alleen zij dat kan) een hele fijne dag toe.
Ze had me alweer vergeven, de schat.
Ik gaf haar een minzaam glimlachje terug.
We moeten natuurlijk niet gaan overdrijven.
©
Jiska de Vries 2012
