Het vond zich plaats ergens in
Griekenland. Ontstaan door de economische malaise aldaar.
Het ging als volgt: er was een man met
een kepjoeter.
En er was in die computer een
niet-bestaande bestaande munt (leest u dat goed? Ja, dat leest u
goed).
Een munt die alleen in de kepjoeter
bestond dus.
Nepgeld.
Een vrouw in dat filmpje vertelde aan de kepjoeterman welke diensten zij aanbood. Kepjoeterman zette dat dan in de kepjoeter.
Mevrouw haalde dan in het filmpje vis
op van een visboer, en dat werd dan genoteerd, en kostte haar dan een
bepaald bedrag aan 'nepgeld'.
Hetgeen zij weer zou kunnen
terugverdienen door zelf iets van haar diensten uit te voeren.
Ik vroeg mij af of dat ook niet iets voor ons is, die ruilhandel.
En zag het gelijk helemaal voor me:
Een mevrouw. Ze zou aan een kepjoeterman vertellen dat ze goed is in naaien.
Zonder verdere uitleg, want mevrouw is
kort van stof.
Een paar uur later komt er dan een man
met een gat in zijn broek bij de kepjoeterman aan.
Hij zegt dan dat hij iemand zoekt die kan
naaien.
Hij krijgt het adres van Mevrouw Kort
van Stof en zo komt het dan dat hij bij haar aanbelt.
De mevrouw die open doet draagt een te
kort rokje in het fel roze, een te verhullend topje met een
rijgsnoer erin, en te lange latex laarzen in het knalrood.
Maar de man zit zo met zijn gat dat hij
zich daardoor niet laat afschrikken.
Hij vraagt haar vervolgens of ze kan naaien en
mevrouw knikt van 'ja' en laat hem binnen.
Eenmaal binnen vraagt mevrouw wat hij
wilt en meneer zegt: tja, ik zit natuurlijk met dat gat.
En wijst naar het gat in zijn broek.
Mevrouw is echter nagenoeg blind en
denkt dat hij een midlifecrisis bedoelt.
Ze slaat een arm om zijn schouder.
Meneer heeft al twintig jaar geen
genegenheid ontvangen van een vrouw en hij grijpt deze kans met beide handen aan.
Hij slaat zijn armen om haar heen.
Zo komt dan van het één
het ander. Er vindt ruilhandel plaats.
Mevrouw
blijkt inderdaad goed te kunnen naaien.
En ik besloot dat het helemaal geen slecht idee was, die ruilhandel naar Nederland halen.
