Gisteravond deed Frits Wester voor het RTL-nieuws verslag over de uitlatingen van Rutte over hoe het nu verder moet met het Europese beleid, en sprak daarbij in een bijzin de volgende woorden '(…)....maar Rutte weet heel goed dat het anti-Europese gevoel in Nederland heel sterk groeit'.
Oh is dat zo? Dacht ik.
Hebben wij in Nederland een anti-Europees gevoel dan?
Echt zó prettig dat de media ons zo nu en dan kan inlichten over hoe het staat met ons nationale gevoelsleven.
Hadden wij de media niet, dan zouden wij er wellicht zomaar aan voorbij zijn gegaan.
Het goede nieuws is, dat wij in dit koude kikkerlandje toch wel degelijk gevoel in onze donder blijken te hebben.
Een enorme opluchting natuurlijk.
Het slechte nieuws: wij blijken anti-Europees te worden.
Met rasse schreden, zo stelt Frits Wester, want het is groeiende. Zelf heb ik er nog weinig van gemerkt. Maar ik zou er ook geen tijd voor hebben om het te merken, want ik heb het veel te druk met het reilen en zeilen binnen mijn eigen emotionele universum.
Goed, stel dat het nou écht zo is dat er een anti-Europees gevoel groeiende is.
Is dat dan erg?
En, vraag ik me af, is dat echt zo nieuw als het RTL-nieuws het doet voorkomen?
Ik kan mij namelijk een referendum herinneren uit 2005, waarbij een ruime meerderheid zich uitsprak tegen een Europese Grondwet.
Dit zou best eens kunnen zijn voortgekomen uit een anti-Europees gevoeletje.
Over de wenselijkheid van de Europese Unie zelf en de euro zijn in Nederland nooit referenda gehouden.
Waarom eigenlijk niet? Ik heb wel zo mijn vermoedens.
De eenwording van Europa is vooral iets waar bepaalde politici zich enthousiast voor hebben ingezet.
De individuele burger heeft er volgens mij over het algemeen nooit veel mee op gehad.
Het zal het merendeel een rotzorg zijn hoe het in Europa beleidsmatig allemaal geregeld wordt, zolang ze er maar geen last van krijgen in hun privé-leven.
Waarvan akte.
©
Jiska de Vries 2012
